Ένα ταξίδι στο χαοτικό Κάιρο των ακραίων αντιθέσεων και των εκπλήξεων.
Η πτήση μας από την Αθήνα έφτανε πολύ αργά τη νύχτα. Οπότε ήμασταν ευγνώμονες όταν διαπιστώσαμε ότι μας περίμενε ένας συμπαθητικός γέροντας στην είσοδο του κτιρίου που στεγαζόταν το ξενοδοχείο. Είχαμε κάνει το λάθος να κλείσουμε ένα φθηνό, πολύ κεντρικό όμως και ρετρό ξενοδοχείο. Η πρώτη έκπληξη ήρθε από το κτίριο. Αν και η αρχιτεκτονική του είχε μια γοητεία, εσωτερικά ήταν παρατημένο και βρώμικο. Ήξερα ότι το Κάιρο είναι βρώμικο αλλά αυτό δεν το περιμέναμε...
Η δεύτερη έκπληξη ήρθε από το ασανσέρ! Μάλλον δεν το αντιληφθήκαμε ανεβαίνοντας μαζί με τον υπάλληλο που μας υποδέχθηκε στην είσοδο. Μόνο στο κατέβασμα πραγματικά τρομάξαμε. Ήταν ένα παλιό εξωτερικό ασανσέρ σε μία μεγάλη εσωτερική αυλή. Έτσι οι τρεις πλευρές του δεν ακουμπούσαν κάπου, ήταν δηλαδή στον αέρα.
Θα πει κάποιος λογικό, ναι, έλα όμως που η μία πλευρά του ήταν κενή, δηλαδή χωρίς τίποτα, έλειπε! Όχι λόγω σχεδιασμού, αλλά επειδή ήταν ερείπιο και είχε γκρεμιστεί. Ήταν μάλιστα η απέναντι από την πόρτα, έτσι με το που έμπαινες, σου ερχόταν να συνεχίσεις δύο βήματα, μιας που το μικρό αυτό κουβούκλιο δεν τελείωνε κάπου. Οριακά τη γλύτωσε ο Χρήστος, που πρώτος βιάστηκε να μπει και σταμάτησε απότομα έντρομος από τη διαπίστωση ότι ένα δεύτερο βήμα και θα έκανε βουτιά στο κενό! Όσο εν τω μεταξύ το ασανσέρ κατέβαινε αγκομαχώντας, τα σκουπίδια έκαναν πάρτι στα σκαλιά ανάμεσα στους ορόφους!
Οι δύο ηλικιωμένοι υπάλληλοι της βραδινής βάρδιας στη reception ήταν σαν βγαλμένοι από ταινία. Κάτι μεταξύ Mel Brooks και Monty Pythons. Ο ένας βαριάκουγε, ενώ με τον άλλο, αν και ήθελε να εξυπηρετήσει, λόγω μια δυσκολίας στην ομιλία και μιας άλλης στην κίνηση, η συνεννόηση ήταν σχεδόν αδύνατη!
Το ξενοδοχείο βέβαια ήταν πολύ γραφικό. Θα μπορούσες να γυρίσεις ταινία εκεί. Με τη σχετική παρακμή που ταιριάζει σε ταινίες εποχής. Είχε όμως να καθαριστεί από τότε! Το δωμάτιο ψηλοτάβανο, με ταπετσαρία εποχής, με τα ανάλογα στρώματα βρωμιάς πάνω της. Οι τουαλέτες κοινές (μιλάμε για πολύ παλιό κτίριο), ακόμα πιο βρώμικες! Τα μωρομάντηλα, που ευτυχώς είχαμε μαζί μας, χρειάστηκαν ακόμα και για το πόμολο της πόρτας! Άλλοι θα είχαν φύγει, εμείς αποφασίσαμε να το παλέψουμε. Πού να τρέχαμε άλλωστε μέσα στη νύχτα.
Αφού στρώσαμε δύο παρεό πάνω από τα σεντόνια και κλείσαμε λίγο τα μάτια μας ακούγοντας για νανούρισμα τις κόρνες των αυτοκινήτων που δεν σταματάνε ποτέ, κατά τις πέντε πεταχτήκαμε έντρομοι από τις φωνές του Μουεζίνη που καλούσε τους πιστούς Μουσουλμάνους για προσευχή τα χαράματα. Άντε τώρα να ξανακλείσεις μάτι!
Το αποκορύφωμα ήταν ότι το πρωινό ήταν το πιο βασικό που μας έχουν σερβίρει ποτέ. Δύο φρυγανιές με μια μερίδα μαρμελάδα και μία βούτυρο συν ένας καφές φίλτρου που δεν πινόταν! Θα περίμενε κάποιος πως, όταν θα βγαίναμε από το ξενοδοχείο, θα χαλαρώναμε. Έπρεπε όμως πρώτα να περάσουμε το δρόμο!
Μου το έλεγαν άλλοι ταξιδιώτες που είχανε πάει πριν από εμάς, αλλά δεν το πίστευα, ότι οι οδηγοί στις πολύβουες λεωφόρους όχι μόνο πάνε σαν τρελοί, αλλά δεν σταματούν ούτε στο κόκκινο, ούτε ποτέ. Έτσι αναγκάζεσαι να διασχίσεις τον δρόμο ανάμεσα στα αυτοκίνητα που απλώς κόβουν ελάχιστα, όταν πετάγεσαι μπροστά τους. Από τότε, όταν προσπαθούμε να διασχίσουμε λεωφόρους, π.χ. την Πειραιώς, λέμε αστειευόμενοι «πάμε ΚΑΪΡΟ». Ευτυχώς, το ξενοδοχείο ήταν κοντά στην ιστορική Πλατεία Ταχρίρ, την τεράστια πλατεία από την οποία ξεκίνησε και η μεγάλη επανάσταση του Αραβικού κόσμου το 2011 (Αραβική Άνοιξη).
Πυραμίδες της Γκίζας
Αφού κάναμε πρώτα μια βόλτα και χαζέψαμε το πανέμορφο ροζ art nouveau κτήριο, όπου τότε (το 2019) στεγαζόταν ακόμη το Μουσείο της Αιγύπτου - ένα από τα ωραιότερα κτήρια που έχουμε δει στα ταξίδια μας - ψάξαμε για ταξί, για να πάμε στις περίφημες πυραμίδες της Γκίζας.
Η πόλη του Καΐρου επεκτείνεται πλέον τόσο, που μετά από κάποια ώρα και ενώ δεν είχαμε βγει ουσιαστικά από την κίνηση και τη φασαρία, ο ταξιτζής μας είπε ότι φτάσαμε - τις πυραμίδες, όμως δεν τις βλέπαμε. Εν τω μεταξύ δίπλα στα αυτοκίνητα και μέσα στον δρόμο κυκλοφορούσαν αναβάτες πάνω σε καμήλες, που προσφέρονταν να σε πάνε ως εκεί για λίγα δολάρια. Αν κάνεις το λάθος να ανέβεις, για να σε κατεβάσουν μετά, διπλασιάζουν το ποσό! Δεν ανεβήκαμε και για καλή μας τύχη, μόλις στρίψαμε τη γωνία, βρεθήκαμε μπροστά στη Μεγάλη Πυραμίδα του Χέοπα και την Αρχαία Σφίγγα που δεσπόζει στο τοπίο λίγα μέτρα πιο κει.
Αυτό που είχαμε δει πολλές φορές σε εικόνες, τώρα ήταν εντυπωσιακό και μεγαλοπρεπές μπροστά μας. Περιηγηθήκαμε αρκετή ώρα, φωτογραφίζαμε και ρουφήξαμε σκηνές βγαλμένες από ταινία (με τη συντροφιά πάντα του επίμονου καμηλιέρη να μας κυνηγάει για μια βόλτα με την καμήλα του). Μέσα σε όλα, μας ήρθε η ιδέα να βγάλουμε εισιτήριο για να μπούμε σε μια πυραμίδα. Τραγική εμπειρία. Μόλις μπεις, παραμένεις σκυφτός την περισσότερη ώρα, σχεδόν γονατιστός, σ’ έναν μακρόστενο διάδρομο, ο ένας πίσω από τον άλλο. Αν αλλάξεις γνώμη στα μισά, δεν μπορείς να γυρίσεις πίσω με κανέναν τρόπο, αφού δίπλα σου κολλητά περνάνε αυτοί που επιστρέφουν προς την έξοδο επίσης σκυφτοί και δεν υπάρχει καθόλου χώρος για αναστροφή.
Από την κλεισούρα με έπιασε έντονος πονοκέφαλος. Ίσως να έφταιγε και η ενέργεια του χώρου. Μου φάνηκε ατελείωτο όλο αυτό. Το χειρότερο ήταν ότι, όταν επιτέλους φτάσαμε μέσα στην κεντρική αίθουσα της πυραμίδας, δεν υπήρχε τίποτα απολύτως να δεις! Ένα άδειο σκοτεινό κωνικό δωμάτιο. Οι θησαυροί που υπήρχαν κάποτε εκεί βρίσκονται πλέον όλοι στο μουσείο. Προσωπική μου άποψη, αν βρεθείτε εκεί, μην μπείτε μέσα. Το εξωτερικό τοπίο είναι πιο ενδιαφέρον.
Όταν επιτέλους βγήκαμε πάλι στο φως, αποφασίσαμε να πάρουμε μία άμαξα να μας πάει στο κοντινό ιστορικό ξενοδοχείο Mena House που βρίσκεται 700 μέτρα μακριά και προσφέρει θέα στη Μεγάλη Πυραμίδα του Χέοπα από τα δωμάτια και τους κήπους του. Είχε μάλιστα φιλοξενήσει, μεταξύ άλλων, και τον Ουίνστον Τσόρτσιλ κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Εκεί μου πέρασε και ο πονοκέφαλος! Αφού απολαύσαμε τη θέα και τον καφέ μας πήραμε το δρόμο της επιστροφής, για να επισκεφτούμε την περίφημη αγορά Khan el-Khalili.
Αγορά Χαν Ελ Χαλίλι
Πρόκειται για ένα τεράστιο παζάρι που, όσο τριγυρνάς εκεί, νομίζεις ότι βρίσκεσαι σε σκηνικό από τις «Χίλιες και μία νύχτες». Ατελείωτα μαγαζάκια ανακατεύονται με τους μικροπωλητές του δρόμου που σου προσφέρουν από μπακίρια και έργα τέχνης μέχρι χαλιά και κιλίμια. Βρίσκεται στην καρδιά του ισλαμικού Καΐρου και μπορείς να ξοδέψεις πολύ χρόνο εκεί περιπλανώμενος χωρίς καν να το καταλάβεις, μιας και η ατμόσφαιρα είναι μεθυστική.
Εμείς όμως πηγαίναμε με μόνο στόχο να πιούμε καφέ με κάρδαμο και τσάι με δυόσμο στο El-Fishawy, το διάσημο παραδοσιακό καφενείο, που είναι χωμένο σ’ ένα στενό δρομάκι στο κέντρο του παζαριού. Μπορεί να είναι από τα ομορφότερα και παλαιότερα της Ανατολής. Βρίσκεται εκεί από το 1797 και εξακολουθεί να το δουλεύει η ίδια οικογένεια από γενιά σε γενιά για περισσότερα από 200 χρόνια!
Το εσωτερικό του είναι γεμάτο αντίκες και παλαιούς καθρέφτες, αραβικά έπιπλα από σκούρο έβενο και ανεμιστήρες εποχής. Στη μέση της σάλας υπάρχει μια περίτεχνη καμάρα που με τους καθρέφτες δίνει μεγαλύτερο βάθος στο μικρό καφενείο. Από εκεί έχουν περάσει πολύ διάσημοι επισκέπτες, τώρα λοιπόν και η αφεντιά μας. Για όση ώρα πίναμε το τσάι μέντας, ακούγαμε τις φωνές από την πολύβουη αγορά και νομίζαμε ότι ήταν σαν να σταμάτησε ο χρόνος. Με δυσκολία ξεκολλήσαμε μετά από ώρα και περιηγηθήκαμε για λίγο ακόμη στο χάος του παζαριού.
Φεύγοντας από εκεί, πήγαμε να δοκιμάσουμε το πιο γνωστό και περίεργο φαγητό, το Koshari, το λεγόμενο εθνικό street food της Αιγύπτου. Πρόκειται για ένα φαγητό που μπορείς να το βρεις σε πολλά μικρομάγαζα, αλλά είχαμε διαβάσει ότι το καλύτερο το σερβίρουν στο Abou Tarek, έτσι πήγαμε απ' ευθείας εκεί. Δεν φανταζόμασταν αυτό που αντικρίσαμε φτάνοντας. Ένα ολόκληρο τριώροφο κτίριο γεμάτο ντόπιους, αλλά και μερικούς τουρίστες, που σέρβιρε αποκλειστικά αυτό το πιάτο! Αρχικά η όψη του φαγητού σε αποτρέπει να το δοκιμάσεις. Είναι ένα τουρλού από φαινομενικά αταίριαστα υλικά, όπως μακαρόνια μαζί με ρεβίθια, φακές, ρύζι, ακόμη και φιδέ, όλα ανακατεμένα και σκεπασμένα από μια πηχτή σάλτσα ντομάτας με κίμινο, ξερά κρεμμύδια και μπόλικο σκόρδο. Νομίζω όμως ότι η σάλτσα είναι που δίνει στο πιάτο όλη τη νοστιμιά και ενώνει όλα τα παραπάνω σε μια γευστική πανδαισία!
Αρχαιολογικό Μουσείο Καΐρου
Αφού λοιπόν γεμίσαμε το στομάχι μας και θέλοντας να αποφύγουμε να γυρίσουμε στο ξενοδοχείο, πήγαμε να επισκεφθούμε το Μουσείο Αιγυπτιακών Αρχαιοτήτων. Ήταν η μοναδική μέρα της εβδομάδας που άνοιγε και απόγευμα. Εδώ σταθήκαμε τυχεροί, γιατί αυτό μάλλον δεν ήταν ευρέως γνωστό στους τουρίστες και έτσι μπαίνοντας στο ιδιαίτερα όμορφο ροζ κτήριο είχε ελάχιστο κόσμο, ήμασταν σχεδόν μόνοι μας. Ήταν σαν να γυρίζαμε την ταινία «Μια νύχτα στο μουσείο».
Περιηγηθήκαμε λοιπόν σε απόλυτη ησυχία ανάμεσα στα σπουδαία εκθέματα που ήταν σε κάθε γωνία και διάδρομο, σαν μόλις να τα είχαν φέρει και δεν είχαν βρει πού να τα βάλουν, συν το ότι ήταν τόσα πολλά που δεν χωρούσαν όλα! Από τους θησαυρούς του Τουταγχαμών μέχρι τεράστια αγάλματα, σαρκοφάγους, κοσμήματα των Φαραώ που παίρνανε μαζί τους στους τάφους τους κ.ά.
Επειδή το εισιτήριο για τις Μούμιες ήταν ακριβό και επιπλέον της αρχικής εισόδου, είχαμε αγοράσει μόνο ένα για να τσεκάρουμε πρώτα αν άξιζε το τίμημα. Όταν διαπιστώσαμε ότι υπήρχαν δύο αίθουσες με μούμιες και μακριά η μια από την άλλη, σκεφτήκαμε να το μοιράσουμε, να μπούμε δηλαδή ξεχωριστά με το ίδιο εισιτήριο ο ένας πρώτα στη μία και μετά ο άλλος στη δεύτερη αίθουσα! Την πατήσαμε όμως, επειδή ναι μεν μπήκαμε, αλλά ήμασταν εντελώς μόνοι μας και ήταν αρκετά τρομακτικό το θέαμα. Η Χατσεψούτ, για παράδειγμα, που είναι και η αγαπημένη μου βασίλισσα, ήταν πολύ παράξενη, σαν λείψανο με πορτοκαλί μαλλιά. Οπότε δεν την πάλεψα μόνη μου και βγήκα έντρομη έξω από την αίθουσα! Το ίδιο στη συνέχεια και ο Χρήστος όταν αντίκρισε την πρώτη μούμια.
Το μουσείο βέβαια μας άφησε εκστασιασμένους με τόσα πολλά διάσπαρτα εκθέματα και θεωρώ ότι είμαστε τυχεροί που προλάβαμε να τα δούμε σε αυτό το ατμοσφαιρικό κτήριο. Είμαι λοιπόν πολύ περίεργη να το συγκρίνω με το νέο μεγάλο μουσείο στη Γκίζα, όταν θα βρεθώ και πάλι στην Αίγυπτο. Μετά από αυτή την εμπειρία και αφού κάναμε αναγκαστική στάση στο ξενοδοχείο για σύντομη ξεκούραση και φρεσκάρισμα, είμαστε πάλι στο δρόμο με κατεύθυνση την αριστοκρατική συνοικία Zamalek.
Συνοικία Ζαμάλεκ
Μόλις περάσαμε πεζοί την μεγάλη γέφυρα πάνω από τον Νείλο, με τα χαρακτηριστικά λιοντάρια στην είσοδό της, που συνδέει την πλατεία Ταχρίρ με το νησάκι Γκεζίρα, και χαζέψαμε τα πλοιάρια που σε πάνε βόλτα στον Νείλο με φωτάκια που αναβοσβήνουν σαν ντισκοτέκ, φτάσαμε σε μια όμορφη όαση! Το Ζαμάλεκ είναι μια αριστοκρατική συνοικία, γεμάτη γκαλερί, όμορφα καφέ και βιβλιοπωλεία. Οι δρόμοι είναι σχετικά ήσυχοι, με τεράστια δέντρα - το ακριβώς αντίθετο δηλαδή από το υπόλοιπο πολύβουο Κάιρο.
Αφού χαζέψαμε τις όμορφες γκαλερί, συνεχίσαμε για το διάσημο Αbou el Sid, ένα αυθεντικό ατμοσφαιρικό εστιατόριο με παραδοσιακή κουζίνα της Αιγύπτου. Οι πελάτες εδώ ήταν ανάμικτοι· μπορούσες να δεις από επιφανείς Αιγύπτιους μέχρι τουρίστες Ευρωπαίους ή Αμερικάνους. Το φαγητό ήταν εξαιρετικό και η διακόσμηση με τη μουσική σε μετέφεραν σε άλλη εποχή. Σίγουρα αξίζει ένα πέρασμα, όταν επισκεφθείτε την πόλη. Η βραδιά μας έκλεισε με μια τελευταία βόλτα στη Γέφυρα Κασρ ελ Νιλ, χαζεύοντας ξανά τα λιοντάρια της!
Ακρόπολη Σαλαντίν
Την επόμενη μέρα αποφασίσαμε να ανηφορίσουμε στο λόφο Citadel, την Ακρόπολη του Salah al-Din. Πρόκειται για ένα επιβλητικό οχυρό του Μεσαίωνα, που υπήρξε κέντρο εξουσίας για πάνω από 700 χρόνια και έχει εντυπωσιακή θέα σε όλα σχεδόν τα τζαμιά του Καΐρου. Στα τείχη του άλλωστε φιλοξενεί το Τζαμί του Μοχάμεντ Αλή Πασά, ένα από τα πιο διάσημα ιστορικά μνημεία, που ολοκληρώθηκε το 1848 από τον ιδρυτή της σύγχρονης Αιγύπτου και ήταν και το πρώτο που επισκεφθήκαμε. Διαθέτει εντυπωσιακούς τρούλους και δίδυμους ψηλούς μιναρέδες, τους ψηλότερους στην Αίγυπτο. Λένε ότι είναι εμπνευσμένο από το μπλε τζαμί της Κωνσταντινούπολης. Από το προαύλιό του μπορείς να δεις μέχρι και τις πυραμίδες της Γκίζας. Γενικότερα, η περιοχή είναι ταξίδι στο χρόνο.
Νεκρόπολη
Ξεκινώντας να κατηφορίσουμε από το λόφο πέσαμε σ’ έναν ταξιτζή που την είχε στημένη σχεδόν στην είσοδο της Ακρόπολης. Μας πρότεινε να μας πάει στην περιοχή με τους τάφους ανάμεσα στα σπίτια ή αλλιώς στη Νεκρόπολη, όπως την ονομάζουν. Είναι μια περιοχή πολύ ήρεμη, σχεδόν μαγική, αλλά πολύ μεγάλη και κάπως φοβιστική για να περπατήσεις. Είναι πιθανόν και να χαθείς, οπότε υποκύψαμε και σχεδόν χωρίς παζάρια μπήκαμε στο ταξί.
Η βόλτα ήταν πραγματικά πολύ ενδιαφέρουσα. Οι τάφοι μοιάζουν με κανονικά σπίτια αλλά στο εσωτερικό της αυλής τους φιλοξενούν μικρά «νεκροταφεία». Λόγω της στεγαστικής κρίσης και της φτώχειας από τον περασμένο αιώνα, χιλιάδες φτωχοί Αιγύπτιοι κατοικούν εκεί μαζί με τους νεκρούς, μετατρέποντας τα ταφικά μνημεία σε σπίτια! Το πιο παράξενο και εντυπωσιακό ταυτόχρονα ήταν οι τάφοι των Μαμελούκων. Επιβλητικοί, πολύχρωμοι και εντυπωσιακοί, βρίσκονται σε αίθουσες με ψηλά παράθυρα από βιτρό, που αφήνουν το φως να περνάει από τα πολύχρωμα γυαλιά δημιουργώντας μια υποβλητική ατμόσφαιρα πάνω στους τάφους.
Μετά από αυτή την παράξενη επίσκεψη και τη μισό-ξενάγηση από τον ταξιτζή που μας συνόδευε παντού θέλοντας και μη, ήρθε η ώρα να πέσουμε στην παγίδα. Μας πήγε σχεδόν με το ζόρι στα περίφημα καταστήματα αρωμάτων, που μας φέρθηκαν σαν να ήμασταν μαχαραγιάδες που μπήκαν σε ακριβό κοσμηματοπωλείο. Μας κάθισαν σε σαλονάκι, μας πρόσφεραν τσάι και χουρμάδες και μας αράδιασαν καμιά δεκαριά μπουκαλάκια από δήθεν σπάνια αρώματα.
Όταν κατάλαβαν ότι δεν είχαμε σκοπό να αγοράσουμε κάτι, μας αφήσαν στην ησυχία μας και τότε καταφέραμε να ξεφορτωθούμε και τον ταξιτζή, που μας είχε γίνει στενός κορσές, μήπως καταφέρει να βγάλει κάτι επιπλέον από το ποσοστό που διεκδικούσε από τα καταστήματα στην περίπτωση που ψωνίζαμε κάτι. Είναι βλέπεις κι αυτό μέρος του ταξιδιού. Ειδικά στην Αίγυπτο άλλωστε το παζάρι είναι ατέρμονο και οι ταξιτζήδες-ξεναγοί είναι ανυποχώρητοι, μέχρι να σε καταφέρουν να σε φτάσουν εκεί που θέλουν.
Αφού τον πείσαμε τελικά να μας αφήσει κάπου κεντρικά, αρχίσαμε να περπατάμε στο χαοτικό ισλαμικό Κάιρο κατευθυνόμενοι προς το Τζαμί Χουσεΐν και ολοκληρώσαμε τη βόλτα μας με καφεδάκι στο Πάρκο Αλ Αζχάρ, στο hilltop, ένα πανέμορφο κτήριο ισλαμικής αρχιτεκτονικής, που βρίσκεται στο ψηλότερο σημείο του πάρκου και φημίζεται για τη συγκλονιστική θέα στο ηλιοβασίλεμα.
Αν και η μέρα ήταν αρκετά γεμάτη, δεν θα μπορούσε να λείπει από το πλάνο μας μια τελευταία επίσκεψη στον Νείλο. Αυτή τη φορά όμως θα τον βλέπαμε από ψηλά. Κάναμε λοιπόν ένα πέρασμα από το hotel, για να φορέσουμε κάτι λίγο πιο επίσημο, μιας που είχαμε κλείσει τραπέζι στο Revolving Restaurant, έναν πολύ κομψό χώρο που βρίσκεται στον 40ο όροφο του ξενοδοχείου Χίλτον και προσφέρει πανοραμική θέα 360 μοίρες στο ποτάμι, στις πυραμίδες της Γκίζας και σε ολόκληρη την πόλη. Μάλιστα υπάρχει μηχανισμός που το περιστρέφει αργά φτάνοντας περίπου κάθε 100 λεπτά στο αρχικό σημείο, προσφέροντας μια συνεχώς μεταβαλλόμενη μαγική προοπτική της πόλης και του Νείλου.
Ήταν πράγματι το αποκορύφωμα της επίσκεψής μας στο Κάιρο, μιας και η επόμενη μέρα θα μας έβρισκε στο Aswan, όπου θα συνεχίζαμε το ταξίδι μας από εκεί με μια νταχαμπίγια στον Νείλο και τον Νότο της Αιγύπτου. Αλλά αυτό είναι σχεδόν ένα άλλο ταξίδι! Μείνετε λοιπόν συντονισμένοι…
