Μια προσωπική ωδή στα Κύθηρα, στο design, στο χρώμα και στη χαρά της ζωής. Ένα νέο δημιουργικό καταφύγιο του Γεώργιου Θησέα Καράμπελλα.
Κύκλοι ζωής που ανοίγουν και κλείνουν.
Μετά από 15 υπέροχα χρόνια στην άγρια και μοναδική Σκύρο ο Γεώργιος βρέθηκε σε αναζήτηση ενός καινούργιου νησιώτικου καταφυγίου που να καλύπτει όσο γίνεται περισσότερο τη γνωστή απρόσμενη και πρωτοποριακή out of the box προσέγγισή του στη ζωή και στα πράγματα.
Ο πήχης ήταν ήδη ψηλά.
Έπρεπε να είναι σχετικά άγνωστο με εύκολη οδική πρόσβαση για τα συμπράγκαλά του και τον αγαπημένο του συνοδοιπόρο Θησέα. Έπρεπε οπωσδήποτε να έχει αεροδρόμιο για μια γρήγορη scapattina Σαββατοκύριακου. Να υπάρχει ευθυγράμμιση στις αύρες με μία αδιόρατη καλλιτεχνική ματιά. Έπρεπε να έχει ενδιαφέρουσα ιστορία και background και ένα αφήγημα ικανό να ιντριγκάρει.
Τα τοπικά προϊόντα να είναι άξια λόγου. Και νόστιμα!
Να παρουσιάζει μία φυσική ομορφιά που να μην απολογείται επειδή δε θα σου χαριζόταν με τη μία· όχι δηλαδή η ευκολία μιας πρώτης υπερπαραγωγής εικόνας, πανέμορφη όπως ας πούμε μία Πάτμος, αλλά κάτι που θα έπρεπε να σκάψεις, να δουλέψεις, να εξερευνήσεις.
Σίγουρα να προσφέρει τη νησιωτική καθημερινότητα μιας χώρας αλλά να έχει και παραπάνω σημεία για τσάρκες, οικισμούς μικρότερους ή μεγαλύτερους που να κρατούν αμείωτο το ενδιαφέρον.
Οι ντόπιοι να μην έχουν αφεθεί αμαχητί στα θέλγητρα του υπέρ τουρισμού αλλά να κρατάνε γερά την μπαναντιέρα της αντίστασης.
Και φευ! Διόλου δε θα έβλαπτε μία ιταλική εσάνς που να δίνει την απαραίτητη σέξι τσαχπινιά!
Da vero!
Αν μάλιστα υπήρχε θέα θάλασσα και προς το ενετικό κάστρο της Χώρας, ε τότε όλα τα κουτάκια θα ήταν συμπληρωμένα!
The Cerigo Manifesto
Σταματήστε την αναζήτηση. Εύρηκα! Το νησί των Κυθήρων!
Ουδέποτε περίεργως πως μπήκε στο χάρτη των προορισμών μου όλα αυτά τα χρόνια όταν πιτσιρικάς έπαιρνα τα καράβια από τον Πειραιά, «Αντίο Αθήνα!», έλεγε η παλιά διαφήμιση, για να κάνω camping sauvage και να νιώθω έστω και για λίγο γηγενής και Ροβινσώνας Κρούσος.
Φίλοι μου είχαν πάει και επέστρεφαν και μία και δύο φορές με τη σειρά τους και σπάνια εγκώμια τη στιγμή που το ένα μετά το άλλο τα νησιά μας βανδαλίζονταν και έχαναν την ουσία τους.
Άκουγα ιστορίες για το πόσο αγνό είναι, με ωραίο κόσμο τόσο όσο.
Τον περασμένο Αύγουστο, ήρεμος και χαλαρός στην καμπάνα μου στην Πελοπόννησο, εκεί μου βγαίνουν πάντα αβίαστα και οργανικά όλες οι μεγάλες αποφάσεις της ζωής μου, ένιωσα την εσωτερική φωνή να μου λέει: «Ναι, τώρα είναι η στιγμή να προβείς σε ένα τέτοιο βήμα».
Είδα 10 αγγελίες και το εν λόγω ακίνητο. Coup de foudre! Πήρα ένα φουσκωτό δυόμισι ώρες, κάναμε μία βουτιά μεσοπέλαγα, φάτσα κάρτα απέναντι από τη Μονεμβασιά, από τις ωραιότερες εμπειρίες της ζωής μου, τη συστήνω ανεπιφύλακτα, συναντήσαμε σπάνια νηνεμία στο συνήθως ανταριασμένο Κάβο Μαλέα, ο καπετάνιος έτριβε τα μάτια του. Καλός οιωνός, σκέφτομαι.
Μανιτοχώρι Κυθήρων. 800 μέτρα από τη Χώρα. Το αυτοκίνητο στρίβει τον κεντρικό δρόμο, πιάνει την κατηφοριά και μέσα από μία συστάδα πεύκων και κυπαρισσιών, σε ένα ξεκάθαρο τοσκανέζικο τοπίο, μάλλον το πιο αγαπημένο μου τοπίο παγκοσμίως, οι ντόπιοι, μαθαίνω, αποκαλούν εύστοχα την περιοχή «Μικρή Τοσκάνη», ξεπροβάλλει. Εδώ είμαστε, λέω παραυτά μέσα μου! Ο περίφημος Πύργος Βενιέρη, της οικογένειας που πρώτη ξεκίνησε την εποίκηση επί Ενετοκρατίας. Στην άλλη πλευρά, την πίσω από το σπίτι μου, υπάρχει ακόμα κατεστραμμένη δυστυχώς η ζεματίστρα, ο ιδιότυπος τρόπος των κατοίκων να αμύνονται στις πάμπολλες επιθέσεις πειρατών, ρίχνοντας καυτό λάδι στην κεντρική πόρτα στους επιδρομείς που επιβουλεύονταν τα πάμπολλα καλούδια του νησιού.
Μία υπερόγκων διαστάσεων πέργκολα με μπλεγμένα μαεστρικά γιασεμί κι αγιόκλημα και ρηχόσπερμα και φούξια βουκαμβίλια που απλώς περίμενε ένα έμπειρο χέρι να τα ξεκαθαρίσει και να τους δώσει δεύτερη ζωή. Και τι μυρωδιά θερινής ραστώνης! Υπέρογκα φραγκόσυκα, ένα φυτό που προσωπικά με αναστατώνει με την αγριάδα και με τη σοφία με την οποία μεγαλώνει στα πιο δύσκολα περιβάλλοντα. 5-6 τσιμεντένια σκαλοπάτια οδηγούν σε ένα μακρόστενο μπαλκόνι, εκεί που αναπτύσσεται το φλατ οίκημα των 160 τετραγωνικών. Μπίνγκο! Φλατ! Τέλος στα κατά τα άλλα τυπικά νησιώτικα σπίτια με τα διάφορα επίπεδα. Εδώ είναι όλα σε ένα ισόγειο. Αλλεπάλληλα δωμάτια που διαδέχονται το ένα με το άλλο, δημιουργώντας μία υπέροχη ροή και ευτυχώς όχι καταπόνηση στα μεστής πλέον ηλικίας γόνατα και πόδια μου.
Στους κάτω ισόγειους χώρους άλλα 140 τετραγωνικά, απαραίτητες τεράστιες αποθήκες, δωμάτια υπηρεσίας, πλυσταριά, ακόμα και το παλιό φουρνόσπιτο που βρήκε τον καινούριο ρόλο και φιλοξενεί την οικοσκευή του Θησέα!
Και η γνωστή ντόπια «καμάρα». Θα φτάσουμε παρακάτω!
Και από τα παράθυρα ο κάμπος με δεκάδες αιωνόβια κυπαρίσσια να ορθώνονται σε γεωμετρικές γραμμές που ορίζουν το τοπίο αποφασιστικά και αντρίκια. Αμπέλια, λοφίσκοι και στο βάθος το πέλαγος. Και ναι! Ναι! Η αριστερή μεριά του εντυπωσιακού κάστρου της Χώρας φωτισμένου το βράδυ. Μαγεία! Ησυχία. 2-3 σπίτια μόνο. Μία Ιταλίδα δίπλα που ήρθε στο νησί πριν 40 χρόνια. Τσάο! Καλώς ήρθες, μου λέει, με μία μικρή αδιόρατη επιφύλαξη. Δύσκολη επιλογή σπιτιού, μου εκμυστηρεύεται. Και συνεχίζει. Χρόνια έμενε εγκαταλελειμμένο και αναρωτιόμουν ποιος θα είναι ο θαρραλέος/τρελός που θα το αναλάβει. Απ’ αυτό και μόνο καταλαβαίνω ότι θα ριζώσεις σε αυτόν τον τόπο που δε συγχωρεί την επιπολαιότητα· γι’ αυτό και έχει επιζήσει από πλείστες όσες καταστάσεις. Μινωίτες και Φοίνικες. Σπαρτιάτες και Βυζαντινοί. Ενετοί, Γάλλοι, Ρωσοτούρκοι, Άγγλοι και Ιταλοί.
Δε θα μπορούσα να εύχομαι για καλύτερο καλωσόρισμα.
«Hello honey, I'm home!»
Βλέπω το χώρο. Και όπως πάντα συμβαίνει με τα projects μου, αμέσως το σενάριο ξετυλίγεται στα πρώτα 10 λεπτά. Το story ξεκάθαρο. Βγάζω βίντεο, τα έχω ακόμα. Το πριν και το μετά. Ο μάστοράς μου, μετά από 10 μήνες δουλεύοντας την ευγενική και τόσο οργανωμένη και συγκεκριμένη ανακαίνιση που έκανα, μου είπε ότι αυτά που του έστειλα εκείνη την ημέρα είναι ακριβώς αυτά που κάνουμε τόσο καιρό μετά! Όταν ξέρεις, ξέρεις.
Το όραμα ήταν συγκεκριμένο από την πρώτη στιγμή. Η υπογραφή μου. Λευκός καμβάς και έντονες πινελιές βιταμινούχου χρώματος. Το ζωντανό πράσινο. Το έντονο κόκκινο. Το φωτεινό κίτρινο. Η κλασική μου πλέον παλέτα για να δίνει πνοή σε κάτι που έχει ψυχή και ιστορία και απλώς περιμένει να ξαναγεννηθεί. Κάνα δυο τοίχοι θα πέσουν για να ενοποιηθούν δωμάτια. Δύο ολοκαίνουργια μπάνια. Κρατάω το μαρμάρινο νεροχύτη στην κουζίνα, πρέπει να είναι πάνω από 80 ετών. Τα ξύλινα παλιοκαιρισμένα παραθυρόφυλλα ξαναβάφονται το μπαρουτοκαπνισμένο κόκκινο που είχαν, με μία περισσότερη λάμψη πλέον φυσικά. Μία αντίκα πόρτα από νεοκλασικό στην Πλάκα από τη συλλογή μου βρίσκει, μετά από χρόνια στις αποθήκες μου, τη θέση της. Η βασική είσοδος. Μία πύλη στο καινούργιο μου σύμπαν. Κόκκινη φυσικά!
Και μετά design. Τα αγαπημένα μου εμβληματικά κομμάτια που πάντα με ακολουθούν. Φωτιστικά από τους Castiglioni, η Snoopy, η Toio, η Taccia, η Parentesi. Η Space Age πορτοκαλί λάμπα από την Artemide, ή πασπαρτού Mayday του δυσκολοπρόφερτου Grcic και η στιβαρή Atollo, η δεσπόζουσα Big White Toy Marcel Wanders και η πρωτοπόρος 70’s Metallic Chiara. Η δερμάτινη πολυθρόνα Eames σε λευκό, ίσως η πιο εργονομική όλων των εποχών που δε θα βαρεθώ ποτέ να βλέπω, και το πιτσιρίκι Rocking Chair σε κίτρινο συνομιλούν για την ιδιοφυΐα παλαιών σχεδιαστών που τα είπαν και τα έκαναν όλα, αφήνοντας δύσκολη παρακαταθήκη-πρόσκληση στους καινούριους. Ο παιχνιδιάρικος νάιφ καναπές Marshmallow, σαν καμωμένος από το χέρι μικρού παιδιού, η οργανικής μορφής Tongue Chair του Pierre Paulin, η πρωτοπόρος χάρτινη του Frank Gehry, οι πιο αναπαυτικές καρέκλες του Verner Panton και δίπλα, σε σχέδια του οικοδεσπότη, μεγάλος κύβος από ταπεινό κόντρα πλακέ θαλάσσης ντυμένος με αφρικανικά υφάσματα, στοιχείο που ποτέ δε λείπει από τους χώρους μου. Παλιά παρωχημένα έπιπλα, αντίκες δεκαετιών, βαμμένα στην γνωστή τριπλέτα χρωμάτων, δίνουν τον τόνο. Μεταλλικές ραφιέρες από επαγγελματικές κουζίνες φιλοξενούν σε ανοιχτή θέα όλη την οικοσκευή, έτοιμη προς χρήση, μαζί με σπάνια παλιά κεραμικά του Σκυριανού Γιάννη Φτούλη, ασημένιους θησαυρούς από την Αγγλία που πάντα μαζεύω σε δημοπρασίες στο εξωτερικό, ξύλινα σπαρτιατικής λογικής σκεύη για ολοδρόσερες καλοκαιρινές σαλάτες και καρπούζι απογευματινό μετά το μπάνιο. Δύο σχεδόν εκκλησιαστικοί θρόνοι με τσιμεντένια τραπεζάκια σε ένα γλυκά μπαλκονάκι, με τη θέα συγκλονιστική να εισχωρεί στα μύχια του μυαλού για το απεριτίβο, κόκκινο και αυτό εξ Ιταλίας! Salute!
Πάνω στο παλιό φουρνόσπιτο δύο κόκκινες πολυθρόνες Adirondack ατενίζουν. Στο κτήμα ένα μακρόστενο τραπέζι με τσουκάλια και κασέλες και καλαθούνες και ένα μπάρμπεκιου. Κάτω από τις αιωνόβιες ελιές και την ιαματική τους σκιά μια παρέα από μεταλλικά τραπεζάκια καφενείου. Η ανοιχτωσιά του τοπίου ζαλίζει. Η ομορφιά του απλού είναι τόσο δύσκολη και αυτό την καθιστά ακόμα πιο σημαντική.
Μια μοναδική αγροικία σε απόσταση αναπνοής από τη Χώρα και στο πιο στρατηγικά σωστά τοποθετημένο σημείο για εύκολες και γρήγορες εξορμήσεις στο νησί με τις μεγάλες αποστάσεις, τους τόσους οικισμούς και τις τόσες εναλλακτικές.
Είμαι πολύ νέος εδώ. Κάτι μου λέει θα ριζώσω.
Με το καλημέρα όλοι με αγκάλιασαν. Σπάνιο και τόσο αρεστό.
Η διάθεση είναι χαρά της ζωής meets λατρεμένο design meets ηρεμία και ενδοσκόπηση. Ένα αληθινό μανιφέστο ζωής. Ένα απόλυτα προσωποπαγές πόνημα. Ένα καταφύγιο.
Τοπίο σεφερικό. Κυπαρίσσια, πεύκα, σκίνα. Φραγκόσυκα. Αγριάδα. Ένα ωραίο άφημα. Φυσικότητα. Μεσόγειος και η Ελλάδα που αγαπώ.
Εδώ είναι η γείωσή μου. Μετά από ένα πολύ ζωντανό, με υπερέκθεση σε πληροφορία, lifestyle σύμπαν στην εργασία μου, με την επαφή μου με τόσο κόσμο.
Εδώ βρίσκω ιδιωτικότητα, μακριά από τα πλήθη. Απόλυτη ηρεμία.
Στην ουσία είμαι μοναχικός λύκος. Δεν είμαι κοινωνικός. Δε μ’ αρέσει να βγαίνω και να σκορπίζομαι. Δε μ’ αρέσει η διασκέδαση. Μ’ αρέσει η ψυχαγωγία. Μ’ αρέσει να ταξιδεύω. Εδώ όλοι έρχονται σε μένα. Και δε θέλουν να φύγουν.
Και έχω όλα όσα επιθυμώ για ένα ελληνικό καλοκαίρι. Θάλασσα. Φαγητό. Συγκεντρώνω τις σκέψεις μου. Σχεδιάζω. Σιέστα. Και παλεύω για το δικαίωμα στην τεμπελιά.
Πρέπει να πω, είμαι ιδιαίτερα υπερήφανος για αυτό το πρότζεκτ.
Όχι μόνο γιατί και πάλι κατάφερα να απηχεί πλήρως τη δική μου αύρα, προσωπικότητα, ψυχή.
Αλλά κυρίως για την κατάσταση στην οποία βρήκα το κτήμα του ενός στρέμματος, σπάνιο σε ένα μικρό νησί, και τα κτίσματα.
Και πώς πέτυχα απόλυτα να τα μεταλλάξω και να τα αναγεννήσω.
Απαξιωμένα. Σε πλήρη εγκατάλειψη. Παρατημένα. Πνιγμένα. Δεν ανέπνεαν.
Εγώ καθάρισα, αποδόμησα και ανασύνθεσα, πετώντας τα άχρηστα, κρατώντας την ταυτότητα.
Αυτή είναι άλλωστε και η υπογραφή μου.
Αυτό μου αρέσει.
Να παίρνω κάτι που έχει παρελθόν, ψυχή, μνήμες, καταγραφές και να το επαναπροσδιορίζω, φέρνοντάς το στο σήμερα, χωρίς να χάνει τη μοναδικότητα που τα βιώματά του τού έχουν προσδώσει και το καθιστούν σπουδαίο.
Οι φαρδιοί πέτρινοι τοίχοι προσφέρουν φυσική δροσιά ακόμα και τις πιο καυτές μέρες του καλοκαιριού και οι ανεμιστήρες οροφής βοηθούν ακόμη περισσότερο το αεράκι να διαπερνά όλους τους χώρους.
Πολυτέλεια είναι ο χρόνος. Αυτό είναι το ζητούμενο πλέον για όλους μας. Η ομορφιά, η δημιουργικότητα, οι στιγμές με τον εαυτό μας και τους αγαπημένους μας ανθρώπους.
The Cerigo Manifesto / Guests
Η καμάρα. Τα παλιά αρχοντικά στα Κύθηρα σχεδόν όλα είχαν την περίφημη καμάρα κάπου στα ημιυπόγεια. Ένα θολωτό πέτρινο δωμάτιο στα έγκατα των θεμελίων, που χρησίμευε ως καταφύγιο στις συχνότατες επιθέσεις των απανταχού πειρατών.
Συνήθως η καμάρα ήταν χαμηλοτάβανη και, φυσικά, με μικρά παραθυράκια για περισσότερη προστασία.
Στη δική μου περίπτωση, και αυτό είναι ξεχωριστό. Αλίμονο!
Ταβάνια στα 5-6 μέτρα. Φωτεινότατο. Στο επίπεδο του εδάφους. Δύο πολύ μεγάλοι χώροι, συνολικής επιφάνειας τουλάχιστον 80 τ.μ., με αφημένα τα τρία τεράστια κιούπια όπου αποθηκευόταν το λάδι, το νερό κ.λπ., βάφτηκαν κατάσπρα, όπως και οι ντεβορέ τοίχοι, για λάμψη. Και στη γωνιά ένα αληθινό πατητήρι, με τη στρόφιγγα και τα πάντα του, να κλείνει το μάτι πως όλα στη ζωή μου, τουλάχιστον, συμβαίνουν μαγικά, καθώς τον Οκτώβριο παρουσιάζεται το καταδικό μου κρασί, το The Wine Manifesto, κόκκινο Αγιωργίτικο από τη Νεμέα!
Και εγένετο The Cerigo Manifesto Guests!
Ένας μοναδικός, μυστηριακός, ατμοσφαιρικός ξενώνας. Η λογική η ίδια. Σεβασμός στην ψυχή και την παράδοση. Ηχηρή ματιά στο μέλλον. Χρώμα, ντιζάιν, φωτιστικά, απλότητα. Χαρά της ζωής!
Ξεκινάμε έτσι και το επόμενο βήμα έρχεται σύντομα, παραπλεύρως στο κτήμα!
Lifestyle
Παραλίες
Καλαδί. Από τις πιο όμορφες παραλίες της Ελλάδας, με τιρκουάζ νερά. Αποτελείται από μικρούς κολπίσκους και μία σπηλιά. Ανοργάνωτη, με αρκετά σκαλοπάτια – περίπου 160 – για να κατέβεις. Παραλία με βότσαλο.
Χαλκός. Οργανωμένη παραλία με λευκό βότσαλο, καταγάλανα νερά και beach bar.
Αυλέμονας. Γραφικό ψαροχώρι των Κυθήρων και ατραξιόν του νησιού. Με καταπράσινα νερά και έναν στενό κολπίσκο που μοιάζει με φυσική πισίνα. Τοπίο βγαλμένο από παραμύθι. Οι επισκέπτες βουτούν απευθείας από τα βράχια ή από τις ειδικά διαμορφωμένες εξέδρες.
Μελιδόνι. Κολπίσκος που συνδυάζει ψιλή χρυσαφένια άμμο με πολύ μικρό βότσαλο. Διαθέτει beach bar και εκπληκτική θέα προς τη βραχονησίδα Χύτρα, που βρίσκεται ακριβώς απέναντι.
Φυρή Άμμος (Κάλαμος). Χαρακτηρίζεται από ψιλό κόκκινο βότσαλο και χρωματιστή άμμο. Στο δεξί άκρο της ακτής υπάρχει μία πολύ όμορφη φυσική σπηλιά. Είναι εν μέρει οργανωμένη και αποτελεί τη δεύτερη μεγαλύτερη παραλία του νησιού.
Καψάλι. Αποτελείται από δύο διαδοχικούς κόλπους. Δεν θα το πρότεινα για μπάνιο, αλλά για μια βόλτα το βράδυ και φυσικά για φαγητό. Διαθέτει εξαιρετικές ψαροταβέρνες πάνω στο κύμα, όμως ο χαρακτήρας του είναι καθαρά τουριστικός και κοσμικός.
Καλάμι. Απόκρημνη και άγρια παραλία. Δεν θα την πρότεινα, καθώς έχει δύσκολη πρόσβαση. Η κατάβαση γίνεται από τα βράχια με τη βοήθεια δύο χοντρών σχοινιών που είναι δεμένα εκεί.
Κακή Λαγκάδα. Με ομπρέλες και καντίνα, αλλά χωρίς πολύ κόσμο. Πολύ όμορφα νερά, στα βόρεια, δίπλα στην Αγία Πελαγία.
Παλαιόπολη. Μεγάλη παραλία πριν από τον Αυλέμονα, ιδανική για όσους αγαπούν τις ανοιχτές ακτές.
Και εμείς αγαπάμε πολύ και την παραλία Λυκοδήμου.
Φαγητό & καφέ
Bozzio Coffee Food & Drinks (Αυλέμονας). Καταπληκτική θέα στον κολπίσκο, ιδανικό σημείο για καφέ ή δροσερό ρόφημα.
Αραχτοπωλείο (Αυλέμονας). Θρυλικό all-day spot στο κάτω λιμανάκι. Ιδανικό για κοκτέιλ το βράδυ.
La Veranda (Αυλέμονας). Από νωρίς το πρωί σερβίρει φρεσκοκαβουρδισμένο καφέ και πλούσιο πρωινό ή brunch.
Αλαταρέα (Καψάλι). Ψαροταβέρνα με εξαιρετικούς μεζέδες, ακριβώς μπροστά στην αμμουδιά, με υπέροχη θέα στο μαγευτικό ενετικό κάστρο της Χώρας.
Μάγος (Καψάλι). Λίγο πιο δίπλα, με τραπεζάκια πάνω στην προβλήτα.
Tony's (Χώρα Κυθήρων). Πίτσα με λεπτή, τραγανή ζύμη που ψήνεται σε ξυλόφουρνο. Ταράτσα με συγκλονιστική θέα στο κάστρο. Δεν δέχεται κρατήσεις.
Fossa (Χώρα). Café στα στενά της Χώρας, διάσημο για το προσεγμένο brunch του και τα χειροποίητα γλυκά ημέρας.
Mercato. Ένα από τα ωραιότερα μπαρ που θα βρεις σε ελληνικό νησί. Στην περαντζάδα της Χώρας, με πανέμορφο κήπο στην παλιά Δημοτική Αγορά.
Πιέρρος (Λιβάδι). 104 χρόνια συνεχούς παρουσίας. Και τι όμορφο κάποια πράγματα να μην αλλάζουν. Μαγειρευτά από τον συνεχιστή, τον κύριο Μανώλη. Σημείο αναφοράς του νησιού.
Maria's Sweets & More (Λιβάδι). Χειροποίητο παγωτό και υπέροχα σιροπιαστά.
«Di Ader One» (Λιβάδι). Καινούριο καφενείο σε μια όμορφη γωνιά του δρόμου.
Καμάρες (Λιβάδι). Τσιπουράδικο με πολύ νόστιμα σάντουιτς. Μην παραλείψετε την υπέροχη πρασόπιτα.
Filio Tavern (Κάλαμος). Αυθεντική παραδοσιακή κυθηραϊκή κουζίνα, σπιτικά μαγειρευτά σε μια δροσερή αυλή. Φανταστικό φαγητό.
Familia (Φράτσια). Σύγχρονο γαστρονομικό project που μπλέκει δημιουργικά την κρητική με τη μικρασιατική κουζίνα. Η άδεια πλατεία μπροστά μοιάζει βγαλμένη από ταινία του Φελίνι.
Πλάτανος (Μυλοπόταμος). Παραδοσιακή ελληνική και κυθηραϊκή κουζίνα, μπροστά σε ένα ακόμη συγκλονιστικό καμπαναριό. Δίπλα βρίσκεται ο καταρράκτης της Φόνισσας, με φυσικές λιμνούλες για βουτιές.
Manoli's Tavern (Διακόφτι). Ταβέρνα πάνω στο κύμα, με παραδοσιακή ελληνική και μεσογειακή κουζίνα, έμφαση στα θαλασσινά αλλά και εξαιρετικά μαγειρευτά.
Καφενείο του Χολικόκου (Πιτσινιάνικα). Δύο νέα παιδιά από την Αθήνα το έχουν αναλάβει και το δουλεύουν υπέροχα.
Σκανδεία. Πριν από την παραλία της Παλαιόπολης. Αξιοπρεπής, αυθεντική ταβέρνα, όπως παλιά.
Ταβέρνα του Βύρωνα (Μητάτα). Πολύ καλό φαγητό, με θέα στην εκκλησία και την καταπράσινη πλαγιά.
Καφενείο Γρηγοράκη (Αρωνιάδικα). Υπέροχες ομελέτες και εξαιρετική τυρόπιτα.
Φυσικά, το νησί διαθέτει Αρχαιολογικό Μουσείο και το επιβλητικό ενετικό κάστρο, τα οποία μπορείτε να επισκεφθείτε στη Χώρα.
Οπωσδήποτε αξίζει μια βόλτα στην Κάτω Χώρα, τη βυζαντινή καστροπολιτεία, με τα ενετικά λιοντάρια να υποδέχονται τους επισκέπτες στην είσοδο.
Από το Καψάλι μπορείτε να πάρετε το καραβάκι με το γυάλινο δάπεδο για μια εκδρομή στη Χύτρα.
Εκεί φυτρώνει και η σεμπρεβίβα, το υπέροχο κίτρινο λουλούδι που δεν μαραίνεται ποτέ. Εξού και το όνομά του: sempre viva — «πάντα ζωντανή».
Τα projects
Αυτή την εποχή τον ακούμε καθημερινά στον Best 92.6, στο ευφάνταστο και αγαπημένο The Travel Manifesto.
Ασχολείται με τα εγκαίνια, το φθινόπωρο, του μοναδικού χώρου The Life Manifesto στην Ακαδημίας. Ένα αναπάντεχο events venue με urban χαρακτήρα και ψηφιδωτά του Τσίλερ.
Μαζί με το The Cerigo Manifesto συνεχίζει την πορεία του ο αγαπημένος ξενώνας The Pelion Manifesto στο Πήλιο.
Παράλληλα, βρίσκεται σε αναζήτηση του κατάλληλου χώρου για τη δημιουργία του πρώτου ξενοδοχείου με ολοκληρωμένο concept και σχεδιασμό από τον ίδιο.
Τον Οκτώβριο κυκλοφορεί, σε περιορισμένο αριθμό συλλεκτικών φιαλών, το The Wine Manifesto, ένα κόκκινο Αγιωργίτικο από τον αμπελώνα του στη Νεμέα.
Μαζί του παρουσιάζεται και το The Oil Manifesto, ένα εξαιρετικό παρθένο ελαιόλαδο από τα Δίδυμα Αργολίδας.
Έχει αναλάβει τον σχεδιασμό και την κατασκευή μιας ιδιωτικής κατοικίας στο κέντρο της Κηφισιάς.
Διατηρεί ακόμη επαφές και projects στο Λονδίνο.
Συζητά την ανάληψη ενός μεγαλεπήβολου και απαιτητικού development στην Πελοπόννησο.
Παράλληλα, εξετάζει τα επόμενα exciting βήματά του στην τηλεόραση για τη νέα σεζόν.
Το CV
Ο Γεώργιος Thisseas Καράμπελλας είναι ένας peripatetic concept maker.
Με εμπειρία 31 ετών ως creative director, έχει κάνει curation σχεδόν σε κάθε δυνατό δημιουργικό πόστο.
Διαφήμιση, περιοδικά, design, μόδα, τέχνη, γεύση, βιβλίο, θέατρο, χορός, hoteling, filming, ραδιόφωνο, hospitality, τηλεόραση και, φυσικά, ταξίδι.
Με τον αέρα ενός σύγχρονου Homo Universalis, ενός Renaissance Man, που θεωρεί πως όλο το δημιουργικό γίγνεσθαι είναι αλληλένδετο, αναλαμβάνει concepts, δημιουργώντας storytelling για projects που αφορούν όλο το φάσμα του σύγχρονου lifestyle.
Από μια ολοκληρωμένη 360° advertising & communication campaign μέχρι ένα fashion show, editorial ή συλλογή. Και από ένα holistic concept για ένα ξενοδοχείο μέχρι το mise-en-scène ενός ιδιαίτερου event.
Mantra του είναι το joie de vivre και πεποίθησή του πως η γνώση είναι αληθινή μόνο όταν μοιράζεται.
Αστείρευτες γνώσεις που καλύπτουν ένα ευρύτατο φάσμα.
Βαθιά καλλιέργεια, με δυνατές σπουδές και συνεχή έρευνα.
Βιωματική αστική ευγένεια και old school αύρα.
Ηθική.
Σωστά ελληνικά.
Συν πέντε ξένες γλώσσες.
Αληθινός κοσμοπολιτισμός, ως ένας αεικίνητος πολίτης του κόσμου που ταξιδεύει για να υπάρχει και να αναπνέει.
Ένα έντονο θεατρικό στοιχείο.
Μια αυθεντική larger than life persona.
